Auteursarchief: Jokezelf

Over Jokezelf

Voormalig docente Nederlands, gepensioneerd GZ-psycholoog, (web)schrijfster, auteur bij Van Dalsum Kunstprojecten, vrijwilligster bij het Schooltje van Dik Trom. Geïnteresseerd in theater, literatuur, kunst, fotografie, muziek, film en reizen.

Slow travel? Dacht het niet!

Het wordt geen wereldreis, maar een weekje Spanje is toch ook niet te versmaden. Málaga wordt het deze keer. Het is maar twee uurtjes vliegen. Wel zo prettig. We hebben een hotel aan de rand van het centrum, dichtbij haven en strand en vlakbij het metrostation. Handig om van en naar het vliegveld te reizen. Voor het eerst reizen we niet met KLM of Martinair, maar met Vueling Airlines, een prijsvechter. Ik ben reuze benieuwd!

Vorig jaar was het Las Palmas, ook middenin het centrum en vlakbij het strand. Van daaruit hebben we de omgeving bekeken, met het openbaar vervoer en de benenwagen. Veel foto’s gemaakt, maar waar ze zijn gebleven? Ik heb geen idee. Ik heb toen wèl een stukje geschreven over twee mensen die ik uit het raam van ons hotel zag.  Overleven in een stadse jungle.

Het jaar dáárvoor zijn we naar Madrid geweest. Erg leuke stad om een weekje in te verblijven. Geweldige tijd gehad. Veel mooie dingen gezien en musea om van te likkebaarden. Maar foto’s heb ik niet of nauwelijks. Veel plaatjes geschoten vanaf ons balkonnetje, maar die zijn allemaal hetzelfde. Ik heb een drietal foto’s van een levend standbeeld èn een foto van het Puerta Del Sol, waar ons hotel om de hoek stond. En die foto is niet eens van mijzelf.

IMGP0734 madrid puerta del solIMGP0720

Advertenties
Categorieën: Spanje | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Slow travel, een reis om de wereld in tachtig woorden

“Van Amsterdam via Moskou en Bangkok naar Zanzibar.”

“Met tussenstops in Abudabi en Turijn.”

“Afrika, India! Kunnen die erbij?”

“Tuurlijk! Wat dacht je van China of Japan?”koffers

“Fantastisch!”

“Amerika en Canada wil ik ook.”

“Doen we! Mogen we dan ook naar Rome?”

“Kost wel tijd èn kilometers. Vliegtuigje pakken?“

“Oei, dat is hartstikke duur!”

“De trein dan, of de auto?”

“Nee, zit je de hele dag binnen.”

“Per schip?”

“Teveel water.”

“Fietsen?”

“Hmmm…”

“Dat wordt lopen.”

“Waar is mijn rugzak?!”

Categorieën: Humor, Reizen | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Bezochte landen en plaatsen

 

Categorieën: Reizen | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

You need an adress!

Bij het online inchecken, bleek mijn visum niet te vinden. Vreemd, want daarmee ben ik vorig jaar ook naar Amerika geweest en hij was nog geldig tot november. Enfin, dat werd inchecken op Schiphol, waar ze ook in eerste instantie mijn visum niet konden traceren, maar in tweede instantie wel. So far so good.
We wilden twee gangplaatsen naast elkaar, maar dat ging niet meer. Erger nog; er was nog maar een raamplaats beschikbaar, want het vliegtuig was overbooked. ” Tja,” zei de steward, ” dat is normaal; we gaan uit van zeker 10% afmelding, maar nu is iedereen in de Economy Class op komen dagen. Er zijn verder alleen nog plaatsen in de eerste klas”. Vond ik geen bezwaar, maar helaas pindakaas, ze gingen wel schuiven met de Silver and Golden Frequent Flyers, of met mensen die Priority vlogen. Die hebben een streepje voor en krijgen dan een upgrade. Maar ik moest wel bij de gate wachten tot iedereen binnen was, want op het laatste moment konden er nog eersteklassers bij komen. Dus niks Dutyfree Shoppen. Wachten!

Sjeng ging nog even roken voordat we gingen vliegen. Briesend kwam hij terug van de rookruimte;
“‘Met 30 anderen op elkaar geplakt in een hok van 3 x 1,5 meter, alsof je een junk bent. Je wordt als roker gewoon gestraft! ” Hij had ergens gelezen dat de directeur van Schiphol persoonlijk voor deze maatregel had gezorgd. Zo van kijk ons eens goed ons best doen. Het ergste vond hij nog dat het rookkamertje vlak naast een enorme ruimte met gokkasten lag. “Gokken mag wel, want daar wordt aan verdiend.”
Enfin, in Amerika stond, en staat, hem op dat gebied nog het nodige te wachten; nergens mag je binnen roken en op straat minimaal 50 tot 100 feet buiten de deur. Zelfs buiten op je eigen balkon, met de deur open, levert in sommige hotels een boete van 200 dollar op. Daarvan gaat hij natuurlijk steigeren en doet ie het juist. Net als dat hij altijd precies op parkeerplekken gaan staan waar het niet mag, of via de entrance naar buiten rijdt en bij de exit naar binnen gaat. “Ach,” zegt hij dan, ” wie ziet dat nou, en als ze er wat van zeggen, zeg ik gewoon: I’m from Europe, I don’t understand.” Een enfant terrible noemde mijn moeder vroeger iemand met zulk opstandig gedrag. Ik moet er wel om lachen, maar hij krijgt nog eens een fikse boete hier, wat ik je brom.

Uiteindelijk kon ik toch mee en zaten we  samen helemaal achterin. Fijne vlucht gehad, geen vertraging, en gelukkig niets gemerkt van de vliegtuigbom die die ochtend ontdekt was.

Maar de aankomst  in Boston was alsof we in jaren vijftig Rusland terecht waren gekomen. Doordat we als laatsten het vliegtuig waren ingestapt, konden we er ook pas als laatsten weer uit, zodat we aan het eind van de zes rijen dikke rij  voor de douane stonden. Toen we na 2 uur (!) eindelijk aan de beurt waren, mochten we van een SSmannetje met een zorgvuldig geschoren puntsikje onder zijn onderlip, niet doorlopen, omdat we nog geen logeeradres hadden ingevuld op het formulier. Precies Moskou vlak na de val van de Muur. Rondreis op de bonnefooi? Dat had u gedacht:
“I need an adress where you can be reached. You can book a hotel at the desk overthere and then you can return. Good day! Next!” Alles op blaffende toon met een uitdrukking op zijn gezicht alsof we de grootste boeven op  aarde waren. Nee, heel vriendelijk hoor. Daar kun je een oorlog mee winnen. En je voelt je ook echt welkom. Maar toen we afdropen, werd ons bij de desk door een aardige meneer geadviseerd om een willekeurig hoteladres op te schrijven, waarna hij ons naar een andere douanier bracht, die heel wat vriendelijker was.

Categorieën: 2012, Amerika | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: