Maandelijks archief: januari 2009

Lekkere trek in Hua Hin

Engels ontbijten
Nooit gedacht dat ik nog eens zou roepen dat ik zo’n zin had in Nederlands eten. Ik at ’s morgens, ’s middags en ’s avonds heerlijke rijst of noedels met allerlei lekker dingetjes erdoor en eroverheen. Ja, ook in de ochtend eten ze hier rijst, behalve dan waar we nu zitten – bovenop de pub, daar hebben ze Engelse ontbijtjes, met gebakken eieren, spek, sausages, black pudding, gebakken aardappelen enzo, Ook lekker, daar niet van, maar mijn cholestorol schiet torenhoog de lucht in natuurlijk (geeft niks hoor, thuis eten we het er wel weer vanaf).

Frieten en sla!
Maar eergisteren was dan toch zo ver; we gingen een tentje zoeken voor het avondeten en ineens zei Lief; “ik heb trek in een biefstuk” en wonder boven wonder was er daar ineens een restaurantje dat een mixed grill op de kaart had staan. Met frietjes en sla! Ja en toen was ik ook meteen om. Lekka lekka hoor. En gisteren zijn we een Indiaas restaurant ingetrokken (dat gebeurt hier soms letterlijk; je kijkt even wat ze op het menu hebben staan en meteen staat er iemand achter je te duwen dat je toch niet verder moet lopen, omdat ze hier de het lekkerste eten uit de regio verkopen). En het moet gezegd; het was meer dan jummie – Indiase curry in plaats van Thaise. Echte kookkunst en geen roerbakwerk. Maar vanavond gaan we weer gewoon naar de Thai. Om het af te leren.

Eten, douchen, lezen, wandelen, tukkie doen, kopje thee
Verder doen we hier niet zo heel erg veel. ’s Morgens vroeg douchen we, maken we een wandeling, of – zoals vanmorgen – nemen we een Thaise massage bij het blindeninstituut (geweldig zoals die mensen dat doen), dan moet er ontbeten worden, en weer gedoucht, doen we een tukkie, lezen we wat, gaan we lunchen, maken we een wandelingetje langs het strand (want zwemmen is er niet bij vanwege de jelly fish, een soort van klein kwalletje dat naar kan steken), drinken een kopje thee, we lezen wat, kopen wat fruit, gaan we weer eten en lopen we over de avondmarkt of door het piepkleine hoerenbuurtje hier vlakbij. Drinken wat, gaan dan weer douchen, waarna we gaan slapen. Kortom – het is hier v r e s e l i j k ;-).

Lekker vak?
Gisteravond zaten we op een terrasje toen er twee zwetende oudere mannen langsliepen. Hun dikke buiken nonchalant slingerend boven hun halflange korte broeken. De benen krom, de witte sokken hoog opgetrokken in hun open air nikes. Ze keken een beetje besmuikt, alsof ze iets deden wat niet mocht van hun moeder. Allebei een Thaise schone aan hun hand met een sombere uitdrukking op hun gezicht. Ik keek van de heren naar de meisjes en weer terug, en knipoogde toen naar een van de meiden. Ze glimlachte verlegen terwijl ze langsliep, maar toen ze voorbij was, draaide ze zich om en trok een gezicht van “wat een vak he?”. Ze proestte het uit toen ik in de lach schoot, en liep giebelend en heupwiegend naast haar beschermheer verder. Die keek vertederd naar beneden. Had niet in de gaten gehad wat er zojuist was gebeurd.
Inderdaad… wat een vak.

Categorieën: 2009, Thailand | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Verhuizen

Nog een laatste impressie vanuit Chiang Mai.
Als we voor het hotel zitten, of uit ons raam kijken, hebben we goed zicht op de voorbereidingen van de avondmarkt. Vanaf een uur of 12 ’s middags rijden stoere Thaise jongetjes op brommertjes af en aan, terwijl ze met nonchalante arrogantie, hun benen opgetrokken voor zich op de motor, met hun ene hand de brommer en met de andere hand een verkoopstalletje besturen. Een rieten hoedje tegen de zon en hun gezicht verborgen achter een grote zakdoek tegen het opwaaiende stof, het roet en de uitlaatgassen. Ze rijden terug op hun brommer en komen even later weer met een nieuwe vracht. Sommige kiosken zijn tot de nok toe gevuld met koopwaar en staan tjokvol lampjes, tassen of snuisterijen. Die stalletjes worden met de hand voortgeduwd. Dat brengen van kiosken naar hun verkoopplekjes gaat door tot een uur of vijf als de handelaars hun koopwaar uitstallen. Is de markt afgelopen, zo tussen 12 en 2 in de nacht, en zijn de kooplui vertrokken, dan begint het spektakel in omgekeerde richting. Zelfde jongens, zelfde brommers, zelfde zakdoeken voor hun gezicht. Alleen de rijsthoed ontbreekt. Vanaf 3 uur tot 9 uur in de ochtend worden de kiosken weer een voor een terug naar hun stalling gebracht. En om 12 uur begint het dan weer van voren af aan. Ik vraag me af waarom ze die stalletjes niet gewoon laten staan; die avondmarkt is er iedere avond en dit is zo overduidelijk inefficiënt en arbeidsintensief!

Hua Hin
Een uurtje gevlogen van Chiang Mai naar Bangkok en vandaar met een busje 3,5 uur rijden naar Hua Hin. Bleek daar ook een vliegveld te wezen! Enfin, ingecheckt in een superdeluxe, maar bijzonder saai, hotel dat de reisorganisatie voor ons had geboekt. Het is gebouwd in een U-vorm en je kijkt bij de buren in bed. En op een soort van Chinees aangelegde binnentuin. Niets te zien van de zee of van het dorpje. Dus zijn we gisteren op sjouw gegaan voor een andere kamer. Hebben we ook gevonden; bovenop een Engelse pub, met vrij uitzicht op zee. Geweldig! Het hotelpersoneel vond het erg jammer; ‘ what if we give you the family room downstairs?’ Maar nee, het ging ons niet om de grootte, wij wilden uitzicht op zee. Ja, dat konden ze ons niet leveren. Maar op die pub blijven we voorlopig wel even zitten. Net zo groot, en net zo luxe, alleen veel meet privacy en een uitzicht om te watertanden. Jaja, het bevalt ons hier wel.

Categorieën: 2009, Thailand | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Busje komt zo (en de trein ook)

De afgelopen drie dagen hebben we langs de River Kwai gezworven. Nou ja, gezworven… we hebben vooral in het busje gezeten en zitten wachten op het busje of het boemeltje over de houten spoorbrug. Maar het was de moeite toch wel waard.
Indrukwekkend, die spoorlijn waar honderdduizenden mensen zijn bezweken onder de jappen. De foto’s en films in het museumpje ter plaatse kon ik niet met droge ogen bekijken. We zijn ook over de zogenaamde Hell Fire Pass gelopen, waar de laatste maanden van 1943 krijgsgevangen en burger werklieden 18 uur per dag moesten werken om die spoorweg op tijd af te krijgen. De Hell Fire is genoemd naar de vuren die gestookt werden om de arbeiders van een In nog geen twintig maanden lag er een baan waar men vijf tot zeven jaar voor had uitgetrokken. Wat een letterlijke hel moet dat geweest zijn.

Verder hebben we een halve dag verdaan met een boemeltreintje langs de Kwai. We zouden om 1 uur vertrekken, maar om 12 uur kreeg de gids het bericht dat er een half uur vertraging was ontstaan. Oké, niets aan de handa, gewoon een halfuurtje langer geluncht (lekker hoor die Thaise gerechtjes). Toen we aankwamen bij het stationnetje, bleek er nog een halfuur vertraging te zijn. Het perron was mudjevol, vooral met kinderen op een schoolreisje, die van de gelegenheid gebruik maakten om over het spoor naar een leegstaande trein te gaan en daar te gaan spelen. Niemand die er wat van zei, maar de kinderen waren ook erg rustig moet is zeggen. En treinen kwamen er verder ook niet langs, want die ene van ons had vertraging (en bleek uiteindelijk de enige trein te zijn die daar heen en weer reed). Na drie kwartier klonk een toeter. Ha, daar was ie dan eindelijk. Iedereen grabbelde zijn bagage bij elkaar. Er stond een grote groep backpackers met voor en achter op enorme rugzakken gebonden, met daar bungelende schoenen en andere losse artikelen aan. “It’s a kind of a burden” – zei het meisje aan wie wij vroegen of het nou leuk was om zo te reizen – maar ja ze had het wel nodig want ze ging eerst vier maanden trekken en daarna een jaar naar Australië. Dus ze was blij dat ze nu even de trein in kon. Maar helaas pindakaas, het was de toeter dat hij van het vorige station vertrok, dus iedereen ging teleurgesteld weer zitten.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Om drie uur kwam de trein het station binnentuffen. Alle ballen verzamelden en zochten hun plekje. Maar we konden nog niet weg, want de plaatselijke nering moest er eerst nog even in; hoedjes, petjes, T-shirts, blikjes, flesjes werden vriendelijk te koop aangeboden en nog een keer te koop aangeboden. Een halfuur later klonk dan eindelijk de fluit… De trein zette zich hortend en stotend in beweging… om honderd meter verderop weer tot stilstand te komen. Er kwamen spoorwegmensen in uniform aangerend, zagen we al uit het raam hangend. Er werd geduwd en getrokken en aan een wagon geschud. Weer een fluitsignaal, daar ging ie weer… deze keer duwde het honkend en bonkend driehonderd meter voor hij weer stopte. De trein was uit de rails gelopen! Weer geduw en gerommel, er kwam een man op een brommertje bij, die eerst serieus zijn helmpje afzette en zich toen aanmoedigend over de geüniformeerde bewakers boog om aanwijzingen te geven. Politie erbij… Nog meer gerommel… en huppekee gaan met die banaan. Het reed… achteruit, terug het stationnetje weer in. Gejuich in de trein.

Maar uiteindelijk hebben ze de wielen weer in de rails kunnen krijgen zonder dat wij allemaal hoefden uit te stappen. Reisje van een uur langs de River Kwai, stapvoets over een houten brug (spectaculair!), en bij ieder station wachtte de trein tot de plaatselijke middenstand alle wagons met toeristen was langs geweest. Sommige stationnetjes hadden geen perron, dus moest daar iedereen die de trein in of uit wilde, over de spoorbanen lopen, en zich moeizaam de trein in hijsen. Maar het lukte iedere keer opnieuw.

Categorieën: 2009, Thailand | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Volendam, wantsen en Thai Farm Cooking

Net Volendam
We hebben een aantal dagen met een groep meegereisd en aan wat tripjes deelgenomen. Lief vond dat bij voorbaat al drie keer niks. Die reist het liefst op een slof en een schoen, maar ik vind het wel prettig als er alvast een klein beetje voor je georganiseerd is, zodat je het wiel niet opnieuw hoeft uit te vinden. Als je dan je weg wat hebt leren kennen, kun je alsnog op eigen gelegenheid. Dus kreeg ik mijn zin;
“Zucht.  Als het dan zonodig moet, maar je weet toch wel dat je dan allemaal toeristische highlights te zien krijgt he? In de bus, uit de bus, stalletjes met handarbeidende mensen die hun rommel aan jou proberen te verkopen, klompjes, hoedjes, parasolletjes, net Volendam”.

Maar wie riep na een dag of wat als eerste dat hij de groep zou gaan missen als iederen straks zijns weegs zou gaag?? Juist ….. mijn Lief, de enige echte. Hij had zich kostelijk geamuseerd (ik natuurlijk ook) ondanks toeristische highlights als tempels, een orchideeënfarm, een vlinderboerderij, watervallen, nog meer tempels, prachtige vergezichten, boerenvolkjes op een berg, de langnekken (vond ik een beetje genant, eerlijk gezegd, om daar naar mensen te gaan lopen staren die met koperen ringen om hun nek lopen, maar goed – het hoorde er allemaal bij). En gedeelde smart is toch echt halve smart, dus Lief kon lekker meemopperen met een van de andere deelnemers. Lachen!

Wantsen
We zitten in een oud hotel vlakbij de avondmarkt van Chiang Mai. Alles valt van ellende uit elkaar, maar het is wel een knus geheel en het personeel is erg vriendelijk. Helaas was onze eerste kamer een beetje te knus; we bleken bedbugs te hebben, wantsen op zijn Nederlands. Eerst dachten we aan muggen, toen aan vlooien, maar toen Lief in serie gestoken bleek te worden en midden in de nacht zijn hele bed ondersteboven gooide, hebben we onze koffers gepakt en een andere kamer gevraagd vanwege de bedbugs. Geen enkele reactie, geen oh wat erg, een verwondering, geen ontkenning, gewoon een andere kamer gekregen – zonder bedbugs deze keer. Liefs hand was twee keer zo dik geworden en op zijn hoofd zaten zes kolossale bulten. Zielig hoor. En ik had alleen maar een paar steekjes op mijn voet. Niks geen last van. Maar met een smeerseltje van de apotheek ziet hij er al weer wat toonbaarder uit. En de kamer waar wij uit zijn weggegaan, werd de volgende dag gewoon weer vergeven aan iemand anders (!).

Thai Farm cooking.
Gisteren hebben we Thais gekookt. Makkelijk! En lekker! En veel te veel! Eerst naar een lokale markt om de groenten en fruit daar te bewonderen. Toen naar de boerderij voor een wandeling door de kruidentuin. Daarna – in een prachtig uitgeruste keuken met voor elke koker een eigen butagaspit en een tafeltje om te hakken en te stampen – zij aan zij groenten gesneden, kruiden gehakt, gevijzeld, geroerbakt en en afgeblust. Alles onder leiding van een prima kooklerares:
“put in the vegetables first right now”,
“take your bowl and put in the fish sauce right now”,
“put in the meat right now!”
Ze lepelde precies voor wat we moesten doen. Toen Lief vond dat hij de currie wat grover wilde houden, keek ze hem streng aan en zei dat het ‘ no good’ was. En hij was zo goed niet of hij moest opnieuw met de vijzel in de weer. Uiteindelijk gebroederlijk met een stel Australiers, een koppeltje Zwiters en een roedel Amerikanen alle bakjes op tafel en smullen maar. Lekker, lekker. Receptenboekje mee, dus wij gaan thuis heerlijke Thais maaltjes maken, reken maar.

Categorieën: 2009, Thailand | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: